خداحافظی موقت تا یک ماو نیم

                            

سلام

میخواستم ازتون خداحافظی موقت کنم

من تایک ماه وخرده ای در خدمت نیستم

آخه باید برم همدان برای امتحانات ترم اولم

برام دعا کنید که با نمره های خوب برگردم

قول میدم اونجا شیطونی نکنم فقط درس بخونم

بچه ها میگن این روزا شیطون شدی

ولی خودم میگم نه خب حساسیت درسی هستش نه

دلم براتون تنگ میشه

ولی دوباره میامو میشم مهمون خونه ای شما مهربونا

برام دعا کنید

خب من رفتم راستی این چند تا گل هم برای همه شما گلای خوبم

خداحافظ

من بعد از یک وماه ونیم دیگه

 

 میام دوستان ناراحت نشن

 

اگر نتونستم خدمتشون

 

برسم چون من همدان

 

هستم.خواهش میکنم تو

 

این مدت منو تنها نذارید با

 

پیامهای محبت خودتون منو

 

شرمنده کنید وخوشحال

 

نوشته شده توسط عشق من پاک بود تو قدر ندونستی فقط خدا در چهارشنبه دوم مرداد 1387 ساعت 13:45 | لینک ثابت |

باد برمیگردد

 

                  

باد می گردد

باد می گردد و در باز و چراغ ست خموش
خانه ها یک سره خالی شده در دهکده اند.
بیمناک ست به ره بار به دوشی که به پل
راه خود می سپرد.
پای تا سر شکم مان تا شبشان
شاد و آسان گذرد.

بگسلیده ست در اندوده دود
پایه دیواری.
از هر آن چیز که بگسیخته است
نالش مجروحی
یا جزع های تن بیماری.
و آنکه بر پل گذرش بود مشکل ها
هر زمان می نگرد.
پای تا سر شکم مان تا شبشان
شاد و آسان گذرد.

باد می گردد و در باز و چراغ ست خموش
خانه ها یک سره خالی شده در دهکده اند.
رهسپاری که به پل داشت گذر می ایستد
زنی از چشم سر شک
مردی از روی جبین خون جبین می سترد.
پای تا سر شکم مان تا شبشان
شاد و آسان گذرد.

نوشته شده توسط عشق من پاک بود تو قدر ندونستی فقط خدا در دوشنبه سی و یکم تیر 1387 ساعت 8:19 | لینک ثابت |

گل نازدار

 

گل نازدار

سود گرت هست گرانی مکن
 خیره سری با دل و جانی مکن
آن گل صحرا به غمزه شکفت
صورت خود در بن خاری نهفت
صبح همی باخت به مهرش نظر
 ابر همی ریخت به پایش گهر
باد ندانسته همی با شتاب
 ناله زدی تا که براید ز خواب
 شیفته پروانه بر او می پرید
 دوستیش ز دل و جان می خرید
 بلبل آشفته پی روی وی
 راهی همی جست ز هر سوی وی
 وان گل خودخواه خود آراسته
 با همه ی حسن به پیراسته
 زان همه دل بسته ی خاطر پریش
 هیچ ندیدی به جز از رنگ خویش
شیفتگانش ز برون در فغان
 او شده سرگرم خود اندر نهان
 جای خود از ناز بفرسوده بود
 لیک بسی بیره و بیهوده بود
 فر و برازندگی گل تمام
 بود به رخساره ی خوبش جرام
 نقش به از آن رخ برتافته
 سنگ به از گوهرنایافته
 گل که چنین سنگدلی برگزید
عاقبت از کار ندانی چه دید
 سودنکرده ز جوانی خویش
خسته ز سودای نهانی خویش
آن همه رونق به شبی در شکست
تلخی ایان به جایش نشست
 از بن آن خار که بودش مقر
 خوب چو پژمرد برآورد سر
 دید بسی شیفته ی نغمه خوان
 رقص کنان رهسپر و شادمان
 از بر وی یکسره رفتند شاد
راست بماننده ی آن تندباد
 خاطر گل ز آتش حسرت بسوخت
 ز آن که یکی دیده بدو برندوخت
هر که چو گل جانب دل ها شکست
 چون که بپژمرد به غم برنشست
دست بزد از سر حسرت به دست
 کانچه به کف داشت ز کف داده است
چون گل خودبین ز سر بیهشی
دوست مدار این همه عاشق کشی
یک نفس از خویشتن آزاد باش
 خاطری آور به کف و شاد باش

نوشته شده توسط عشق من پاک بود تو قدر ندونستی فقط خدا در دوشنبه سی و یکم تیر 1387 ساعت 8:16 | لینک ثابت |

افسانه

     

افسانه افسانه : در شب تیره ، دیوانه ای کاو  دل به رنگی گریزان سپرده  در دره ی سرد و خلوت نشسته  همچو ساقه ی گیاهی فسرده  می کند داستانی غم آور  در میان بس آشفته مانده  قصه ی دانه اش هست و دامی  وز همه گفته ناگفته مانده  از دلی رفته دارد پیامی داستان از خیالی پریشان  ای دل من ، دل من ، دل من  بینوا ، مضطرا ، قابل من  با همه خوبی و قدر و دعوی از تو آخر چه شد حاصل من  جز سر شکی به رخساره ی غم ؟ آخر ای بینوا دل ! چع دیدی  که ره رستگاری بریدی ؟  مرغ هرزه درایی ، که بر هر شاخی و شاخساری پریدی  تا بماندی زبون و فتاده ؟  می توانستی ای دل ، رهیدن  گر نخوردی فریب زمانه  آنچه دیدی ، ز خود دیدی و بس  هر دمی یک ره و یک بهانه  تا تو ای مست ! با من ستیزی  تا به سرمستی و غمگساری  با فسانه کنی دوستاری  عالمی دایم از وی گریزد  با تو او را بود سازگاری  مبتلایی نیابد به از تو  افسانه : مبتلایی که ماننده ی او  کس در این راه لغزان ندیده  آه! دیری است کاین قصه گویند  از بر شاخه مرغی پریده  مانده بر جای از او آشیانه  لیک این آشیان ها سراسر  بر کف بادها اندر ایند  رهروان اندر این راه هستند  کاندر این غم ، به غم می سرایند  او یکی نیز از رهروان بود  در بر این خرابه مغازه  وین بلند آسمان و ستاره  سالها با هم افسرده بودید  وز حوادث به دل پاره پاره  او تو را بوسه می زد ، تو او را  عاشق : سال ها با هم افسرده بودیم  سالها همچو واماندگی  لیک موجی که آشفته می رفت  بودش از تو به لب داستانی  می زدت لب ، در آن موج ، لبخند  افسانه : من بر آن موج آشفته دیدم  یکه تازی سراسیمه  عاشق : اما من سوی گلعذاری رسیدم  در همش گیسوان چون معما  همچنان گردبادی مشوش  افسانه : من در این لحظه ، از راه پنهان نقش می بستم از او بر آبی  عاشق : آه! من بوسه می دادم از دور  بر رخ او به خوابی چه خوابی  با چه تصویرهای فسونگر  ای افسانه ، فسانه ، فسانه  ای خدنگ تو را من نشانه  ای علاج دل ، ای داروی درد  همره گریه های شبانه  با من سوخته در چه کاری ؟  چیستی ! ای نهان از نظرها  ای نشسته سر رهگذرها  از پسرها همه ناله بر لب  ناله ی تو همه از پدرها  تو که ای ؟ مادرت که ؟ پدر که ؟  چون ز گهواره بیرونم آورد  مادرم ، سرگذشت تو می گفت  بر من از رنگ و روی تو می زد  دیده از جذبه های تو می خفت  می شدم بیهوش و محو و مفتون  رفته رفته که بر ره فتادم  از پی بازی بچگانه  هر زمانی که شب در رسیدی  بر لب چشمه و رودخانه  در نهان ، بانگ تو می شنیدم  ای فسانه ! مگر تو نبودی  آن زمانی که من در صحاری  می دویدم چو دیوانه ، تنها  داشتم زاری و اشکباری  تو مرا اشک ها می ستردی ؟  آن زمانی که من ، مست گشته  زلف ها می فشاندم بر باد  تو نبودی مگر که همآهنگ می شدی با من زار و ناشاد  می زدی بر زمین آسمان را ؟  در بر گوسفندان ، شبی تار  بودم افتاده من ، زرد و بیمار  تو نبودی مگر آن هیولا  آن سیاه مهیب شرربار  که کشیدم ز بیم تو فریاد ؟  دم ، که لبخنده های بهاران  بود با سبزه ی جویباران از بر پرتو ماه تابان  در بن صخره ی کوهساران  هر کجا ، بزم و رزمی تو را بود بلبل بینوا ناله می زد  بر رخ سبزه ، شب ژاله می زد  روی آن ماه ، از گرمی عشق  چون گل نار تبخالع می زد  می نوشتی تو هم سرگذشتی  سرگذشت منی ای فسانه  که پریشانی و غمگساری ؟  یا دل من به تشویش بسته  یا که دو دیده ی اشکباری ؟  یا که شیطان رانده ز هر جای ؟  قلب پر گیر و دار منی تو  که چنین ناشناسی و گمنام ؟  یا سرشت منی ، که نگشتی  در پی رونق و شهرت و نام ؟ یا تو بختی که از من گریزی ؟  هر کس از جانب خود تو را راند  بی خبر که تویی جاودانه  تو که ای ؟ ای ز هر جای رانده  با منت بوده ره ، دوستانه ؟  قطره ی اشکی ایا تو ، یا غم ؟ یاد دارم شبی ماهتابی  بر سر کوه نوبن نشسته  دیده از سوز دل خواب رفته  دل ز غوغای دو دیده رسته  باد سردی دمید از بر کوه  گفت با من که : ای طفل محزون  از چه از خانه ی خود جدایی ؟  چیست گمگشته ی تو در این جا ؟  طفل ! گل کرده با دلربایی  کرگویجی در این دره ی تنگ  چنگ در زلف من زد چو شانه  نرم و آسهته و دوستانه  با من خسته ی بینوا داشت  بازی وشوخی بچگانه  ای فسانه ! تو آن باد سردی ؟  ای بسا خنده ها که زدی تو  بر خوشی و بدی گل من  ای بسا کامدی اشک ریزان بر من و بر دل و حاصل من  تو ددی ، یا که رویی پریوار ؟ ناشناسا ! که هستی که هر جا  با من بینوا بوده ای تو ؟  هر زمانم کشیده در آغوش  بیهشی من افزوده ای تو ؟  ای فسانه ! بگو ، پاسخم ده افسانه : بس کن ازپرسش ای سوخته دل  بس که گفتی دلم ساختی خون  باورم شد که از غصه مستی  هر که را غم فزون ، گفته افزون  عاشقا ! تو مرا می شناسی  از دل بی هیاهو نهفته  من یک آواره ی آسمانم  وز زمان و زمین بازمانده  هر چه هستم ، بر عاشقانم  آنچه گویی منم ، و آنچه خواهی  من وجودی کهن کار هستم  خوانده ی بی کسان گرفتار  بچه ها را به من ، مادر پیر  بیم و لرزه دهد ، در شب تار  من یکی قصه ام بی سر و بن  عاشق : تو یکی قصه ای ؟ افسانه : آری ، آری  قصه ی عاشق بیقراری نا امیدی ، پر از اضطرابی  که به اندوه و شب زنده داری  سال ها در غم و انزوا زیست قصه ی عاشقی پر ز بیمم گر مهیبم چو دیو صحاری  ور مرا پیرزن روستایی  غول خواند ز آدم فراری  زاده ی اضطراب جهانم  یک زمان دختری بوده ام من  نازنین دلبری بوده ام من  چشم ها پر ز آشوب کرده  یکه افسونگری بوده ام من  آمدم بر مزاری نشسته  چنگ سازنده ی من به دستی  دست دیگر یکی جام باده نغمه ای ساز نکرده ، سرمست  شد ز چشم سیاهم ، گشاده  قطره قطره سرشک پر از خون  در همین لحظه ، تاریک می شد  در افق ، صورت ابر خونین  در میان زمین و فلک بود  اختلاط صداهای سنگین  دود از این خیمه می رفت بالا  خواب آمد مرا دیدگان بست  جام و چنگم فتادند از دست  چنگ پاره شد و جام بشکست من ز دست دل و دل ز من رست  رفتم و دیگرم تو ندیدی  ای بسا وحشت انگیز شب ها  کز پس ابرها شد پدیدار  قامتی که ندانستی اش کیست  با صدایی حزین و دل آزار  نام من در بن گوش تو گفت  عاشقا ! من همان ناشناسم  آن صدایم که از دل بر اید صورت مردگان جهانم یک دمم که چو برقی سر اید  قطره ی گرم چشمی ترم من  چه در آن کوهها داشت می ساخت  دست مردم ، بیالوده در گل ؟ لیک افسوس ! از آن لحظه دیگر  سکنین را نشد هیچ حاصل  سالها طی شدند از پی هم  یک گوزن فراری در آنجا  شاخه ای را ز برگش تهی کرد  گشت پیدا صداهای دیگر  شمل مخروطی خانه ای فرد  کله ی چند بز در چراگاه  بعد از آن ، مرد چوپان پیری  اندر آن تنگنا جست خانه  قصه ای گشت پیدا ، که در آن  بود گم هر سراغ و نشانه  کرد از من درین راه معنی  کی ولی با خبر بود از این راز  که بر آن جغد هم خواند غمنک ؟  ریخت آن خانه ی شوق از هم  چون نه جز نقش آن ماند بر خک  هر چه ، بگریست ، جز چشم شیطان  عاشق : ای فسانه ! خسانند آنان  که فروبسته ره را به گلزار  خس ، به صد سال طوفان ننالد گل ، ز یک تندباد است بیمار  تو مپوشان سخن ها که داری  تو بگو با زبان دل خود  هیچکس گوی نپسندد آن را  می توان حیله ها راند در کار عیب باشد ولی نکته دان را نکته پوشی پی حرف مردم  این ، زبان دل افسردگان است  نه زبان پی نام خیزان گوی در دل نگیرد کسش هیچ  ما که در این جانیم سوزان  حرف خود را بگیریم دنبال  کی در آن کلبه های دگر بود ؟  افسانه : هیچکس جز من ، ای عاشق مست  دیدی آن شور و بنشییدی آن بانگ  از بن بام هایی که بشکست  روی دیوارهایی که ماندند  در یکی کلبه ی خرد چوبین  طرف ویرانه ای ، یاد داری ؟  که یکی پیرزن روستایی  پنبه می رشت و می کرد زاری  خامشی بود و تاریکی شب  باد سرد از برون نعره می زد  آتش اندر دل کلبه می سوخت  دختری ناگه از در درآمد  که همی گفت و بر سر همی کوفت  ای دل من ، دل من ، دل من  آه از قلب خسته بر آورد  در بر ما درافتاد و شد سرد  این چنین دختر بیدلی را  هیچ دانی چهزار و زبون کرد ؟  عشق فانی کننده ، منم عشق  حاصل زندگانی منم ، من  روشنی جهانی منم ، من  من ، فسانه ، دل عاشقانم گر بود جسم و جانی ، منم ، من  من گل عشقم و زاده ی اشک  یاد می آوری آن خرابه  آن شب و جنگل آلیو را  که تو از کهنه ها می شمردی  می زدی بوسه خوبان نو را ؟  زان زمان ها مرا دوست بودی  عاشق : آن زمان ها که از آن به ره ماند  همچنان کز سواری غباری ...ـ افسانه : تند خیزی که ، ره شد پس از او  جای خالی نمای سواری طعمه ی این بیابان موحش عاشق : لیک در خنده اش ، آن نگارین  مست می خواند و سرمست می رفت  تا شناسد حریفش به مستی  جام هر جای بر دست می رفت  چه شبی ! ماه خندان ، چمن نرم  افسانه : آه عاشق ! سحر بود آندم  سینه ی آسمان باز و روشن شد ز ره کاروان طربنک  جرسش را به جا ماند شیون  آتشش را اجاقی که شد سرد  عاشق : کوهها راست استاده بودند  دره ها همچو دزدان خمیده  افسانه : آری ای عاشق ! افتاده بودند  دل ز کف دادگان ، وارمیده  داستانیم از آنجاست در یاد  هر کجا فتنه بود و شب و کین  مردمی ، مردمی کرده نابود  بر سر کوه های کباچین  نقطه ای سوخت در پیکر دود  طفل بیتابی آمد به دنیا  تا به هم یار و دمساز باشیم  نکته ها آمد از قصه کوتاه  اندر آن گوشه ، چوپان زنی ، زود ناف از شیرخواری ببرید  عاشق : آه چه زمانی ، چه دلکش زمانی  قصه ی شادمان دلی بود  باز آمد سوی خانه ی دل  افسانه : عاشقا ! جغد گو بود ، و بودش  آشنایی به ویرانه ی دل  عاشق : آری افسانه ! یک جغد غمنک  هر دم امشب ، از آنان که بودند  یاد می آورد جغد باطل  ایستاده است ، استاده گویی  آن نگارین به ویران ناتل  دست بر دست و با چشم نمنک  افسانه : آمده از مزار مقدس  عاشقا ! راه درمان بجوید  عاشق : آمده با زبانی که دارد  قصه ی رفتگان را بگوید زندگان را بیابد در این غم  افسانه : آمده تا به دست آورد باز  عاشق ! آن را که بر جا نهاده است  لیک چو سود ، کاندر بیابان هول را باز دندان گشاده است  باید این جام گردد شکسته  به که ای نقشبند فسونکار  نقش دیگر بر آری که شاید  اندر این پرده ، در نقشبندی  بیش از این نز غمت غم فزاید  جلوه گیرد سپید ، از سیاهی آنچه بگذشت چون چشمه ی نوش بود روزی بدانگونه کامروز  نکته اینست ، دریاب فرصت  گنج در خانه ، دل رنج اندوز از چه ؟ ایا چمن دلربا نیست ؟  آن زمانی که امرود وحشی  سایه افکنده آرام بر سنگ  ککلی ها در آن جنگل دور  می سرایند با هم همآهنگ  گه یکی زان میان است خوانا  شکوه ها را بنه ، خیز و بنگر  که چگونه زمستان سر آمد  جنگل و کوه در رستخیز است عالم از تیره رویی در آمد  چهره بگشاد و چون برق خندید  توده ی برف از هم شکافید  قله ی کوه شد یکسر ابلق  مرد چوپان در آمد ز دخمه خنده زد شادمان و موفق  که دگر وقت سبزه چرانی است  عاشقا ! خیز کامد بهاران  چشمه ی کوچک از کوه جوشید گل به صحرا در آمد چو آتش رود تیره چو توفان خروشید  دشت از گل شده هفت رنگه  آن پرده پی لانه سازی  بر سر شاخه ها می سراید  خار و خاشک دارد به منقار شاخه ی سبز هر لحظه زاید بچگانی همه خرد و زیبا  عاشق : در سریها به راه ورازون  گرگ ، دزدیده سر می نماید  افسانه : عاشق! اینها چه حرفی است ؟ کنون گرگ کاو دیری آنجا نپاید  از بهار است آنگونه رقصان  آفتاب طلایی بتابید  بر سر ژاله ی صبحگاهی  ژاله ها دانه دانه درخشند  همچو الماس و در آب ، ماهی بر سر موج ها زد معلق  تو هم ای بینوا ! شاد بخرام  که ز هر سو نشاط بهار است  که به هر جا زمانه به رقص است  تا به کی دیده ات اشکبار است ؟  بوسه ای زن که دوران رونده است دور گردان گذشته ز خاطر  روی دامان این کوه ، بنگر بره های سفید و سیه را  نغمه ی زنگ ها را ، که یکسر  چون دل عاشق ، آوازه خوان اند  بر سر سبزه ی بیشل اینک  نازنینی است خندان نشسته  از همه رنگ ، گل های کوچک گرد آورده و دسته بسته  تا کند هدیه ی عشقبازان همتی کن که دزدیده ، او را  هر دمی جانب تو نگاهی است  عاشقا ! گر سیه دوست داری  اینک او را دو چشم سیاهی است  که ز غوغای دل قصه گوی است  عاشق : رو ، فسانه ! که اینها فریب است  دل ز وصل و خوشی بی نصیب است دیدن و سوزش و شادمانی  چه خیالی و وهمی عجیب است  بیخبر شاد و بینا فسرده است  خنده ای ناشکفت از گل من  که ز باران زهری نشد تر  من به بازار کالافروشان  داده ام هر چه را ، در برابر  شادی روز گمگشته ای را  ای دریغا ! دریغا ! دریغا که همه فصل ها هست تیره  از گشته چو یاد آورم من  چشم بیند ، ولی خیره خیره  پر ز حیرانی و ناگواری  ناشناسی دلم برد و گم شد  من پی دل کنون بی قرارم  لیکن از مستی باده ی دوش  می روم سرگران و خمارم  جرعه ای بایدم تا رهم من  افسانه : که ز نو قطره ای چند ریزی ؟  بینوا عاشقا  عاشق : گر نریزم  دل چگونه تواند رهیدن ؟  چون توانم که دلشاد خیزم  بنگرم بر بساط بهاران  افسانه : حالیا تو بیا و رها کن  اول و آخر زندگانی  وز گذشته میاور دگر یاد که بدین ها نیرزد جهانی  که زبون دل خودشوی تو  عاشق : لیک افسوس ! چون مارم این درد  می گزد بند هر بند جان را  پیچم از درد بر خود چو ماران  تنگ کرده به ان استخوان را  چون فریبم در این حال کان هست ؟ قلب من نامه ی آسمان هاست  مدفن آرزوها و جان هاست  ظاهرش خنده های زمانه  باطن آن سرشک نهان هاست  چون رها دارمش؟ چون گریزم ؟  همرها ! باز آمد سیاهی  می برندم به خواهی نخواهی می درخشد ستاره بدانسان  که یکی شعله رو در تباهی  می کشد باد ، محکم غریوی  زیر آن تپه ها که نهان است  حالیا روبه آوازه خوان است  کوه و جنگل بدان ماند اینجا  که نمایشگه روبهان است  هر پرنده به یک شاخه در خواب  افسانه : هر پرنده به کنجی فسرده  شب دل عاشقی مست خورده عاشق : خسته این خکدان ، ای فسانه  چشم ها بسته ، خوابش ببرده  با خیال دگر رفته از خوش  بگذر از من ، رها کن دلم را  که بسی خواب آشفته دیده است  عاشق و عشق و معشوق و عالم  آنچه دیده ، همه خفته دیده است  عاشقم ، خفته ام ، غافلم من  گل ، به جامه درون پر ز ناز است  بلبل شیفته چاره ساز است  رخ نتابیده ، نکام پژمرد بازگو ! این چه غوغا ، چه راز است ؟  یک دم و این همه کشمکش ها  واگذار ای فسانه ! که پرسم  زین ستاره هزاران حکایت  که : چگونه شکفت آن گل سرخ ؟ چه شد ؟ کنون چه دارد شکایت ؟  وز دم بادها ، چون بپژمرد ؟  آنچه من دیده ام خواب بوده  نقش یا بر رخ آب بوده عشق ، هذیان بیماری ای بود  یا خمار میی ناب بود  همرها ! این چه هنگامه ای بود ؟  بر سر ساحل خلوتی ، ما  می دویدیم و خوشحال بودیم  با نفس های صبحی طربنک  نغمه های طرب می سرودیم  نه غم روزگار جدایی  کوچ می کرد با ما قبیله ما ، شماله به کف ، در بر هم  کوه ها ، پهلوانان خودسر  سر برافراشته روی در هم  گله ی ما ، همه رفته از پیش  تا دم صبح می سوخت آتش  باد ، فرسوده ، می رفت و می خواند  مثل اینکه ، در آن دره ی تنگ  عده ای رفته ، یک عده می ماند  زیر دیوار از سرو و شمشاد  آه ، افسانه ! در من بهشتی است  همچو ویرانه ای در بر من  آبش از چشمه ی چشم غمنک  خکش ، از مشت خکستر من  تا نبینی به صورت خموشم  من بسی دیده ام صبح روشن  گل به لبخند و جنگل سترده  بس شبان اندر او ماه غمگین  کاروان را جرس ها فسرده  پای من خسته ، اندر بیابان  دیده ام روی بیمار نکان  با چراغی که خاموش می شد  چون یکی داغ دل دیده محراب  ناله ای را نهان گوش می شد  شکل دیوار ، سنگین و خاموش  درههم فتاد دندانه ی کوه  سیل برداشت ناگاه فریاد  فاخته کرد گم آشیانه  ماند توکا به ویرانه آباد  رفت از یادش اندیشه ی جفت  که تواند مرا دوست دارد  وندر آن بهره ی خود نجوید ؟  هرکس از بهر خود در تکاپوست  کس نچیند گلی که نبوید  عشق بی حظ و حاصل خیالی ست  آنکه پشمینه پوشید دیری  نغمه ها زد همه جاودانه  عاشق زندگانی خود بود بی خبر ، در لباس فسانه خویشتن را فریبی همی داد  خنده زد عقل زیرک بر این حرف  کز پی این جهان هم جهانی ست  آدمی ، زاده ی خک ناچیز  بسته ی عشق های نهانی ست  عشوه ی زندگانی است این حرف  بار رنجی به سربار صد رنج  خواهی ار نکته ای بشنوی راست  محو شد جسم رنجور زاری  ماند از او زبانی که گویاست  تا دهد شرح عشق دگرسان  حافظا ! این چهکید و دروغیست  کز زبان می و جام و ساقی ست ؟  نالی ار تا ابد ، باورم نیست  که بر آن عشق بازی که باقی ست  من بر آن عاشقم که رونده است  در شگفتم ! من و تو که هستیم ؟  وز کدامین خم کهنه مستیم ؟ ای بسا قید ها که شکستیم  باز از قید وهمی نرستیم  بی خبر خنده زن ، بیهده نال  ای فسانه ! رها کن در اشکم  کاتشی شعله زد جان من سوخت  گریه را اختیاری نمانده ست  من چه سازم ؟ جز اینم نیامخوت  هرزه گردی دل ، نغمه ی روح  افسانه : عاشق ! اینها سخن های تو بود ؟ حرف بسیارها می توان زد می توان چون یکی تکه ی دود  نقش تردید در آسمان زد  می توان چون شبی ماند خاموش  می توان چون غلامان ، به طاعت  شنوا بود و فرمانبر ، اما  عشق هر لحظه پرواز جوید  عقل هر روز بیند معما  و آدمیزاده در این کشکش  لیک یک نکته هست و نه جز این  ما شریک همیم اندر این کار  صد اگر نقش از دل براید  سایه آنگونه افتد به دیوار که ببینند و جویند مردم  خیزد اینک در این ره ، که ما را  خبر از رفتگان نیست در دست شادی آورده ، با هم توانیم  نقش دیگر براین داستان بست زشت و زیبا ، نشانی که از ماست  تو مرا خواهی و من تو را نیز  این چه کبر و چه شوخی و نازی ست ؟  به دوپا رانی ، از دست خوانی  با من ایا تو را قصد بازی است ؟  تو مرا سر به سر می گذاری ؟  ای گل نوشکفته ! اگر چند  زود گشتی زبون و فسرده  از وفور جوانی چنینی هر چه کان زنده تر ، زود مرده  با چنین زنده من کار دارم  می زدم من در این کهنه گیتی  بر دل زندگان دائما دست در از این باغ کنون گشادند  که در از خارزاران بسی بست  شد بهار تو با تو پدیدار نوگل من ! گلی ، گرچه پنهان  در بن شاخه ی خارزاری  عاشق تو ، تو را بازیابد  سازد از عشق تو بی قراری هر پرنده ، تو را آشنا نیست  بلبل بینوا زی تو اید  عاشق مبتلا زی تو اید  طینت تو همه ماجرایی ست  طالب ماجرا زی تو اید  تو ، تسلیده ، عاشقانی  عاشق : ای فسانه ! مرا آرزو نیست  که بچینندم و دوست دارند  زاده ی کوهم ، آورده ی ابر  به که بر سبزه ام واگذارند  با بهاری که هستم در آغوش کس نخواهم زند بر دلم دست  که دلم آشیان دلی هست  زاشیانم اگر حاصلی نیست  من بر آنم کز آن حاصلی هست  به فریب و خیالی منم خوش  افسانه : عاشق ! از هر فریبنده کان هست  یک فریب دلاویزتر ، من  کهنه خواهد شدن آن چه خیزد  یک دروغ کهن خیزتر ، من رانده ی عاقلان ، خوانده ی تو کرده در خلوت کوه منزل  عاشق : همچو من افسانه : چون تو از درد خاموش بگذرانم ز چشم آنچه بینم  عاشق : تا بیابی دلی را همه جوش افسانه : دردش افتاده اندر رگ و پوست  عاشقا ! با همه این سخن ها  به محک آمدت تکه ی زر  چه خوشی ؟ چه زیانی ، چه مقصود ؟ گردد این شاخه یک روز بی بر  لیک سیراب از این چوی کنون  یک حقیقت فقط هست بر جا  آنچنانی که بایست ، بودن  یک فریب است ره جسته هر جا چشم ها بسته ، پابست بودن  ماچنانیم لیکن ، که هستیم  عاشق : آه افسانه ! حرفی است این راست  گر فریبی ز ما خاست ، ماییم  روزگاری اگر فرصتی ماند بیش از این با هم اندر صفاییم  همدل و همزبان و همآهنگ  تو دروغی ، دروغی دلاویز  تو غمی ، یک غم سخت زیبا  بی بها مانده عشق و دل من می سپارم به تو ، عشق و دل را  که تو خود را به من واگذاری  ای دروغ ! ای غم ! ای نیک و بد ، تو  چه کست گفت از این جای برخیز ؟  چه کست گفت زین ره به یکسو  همچو گل بر سر شاخه آویز همچو مهتاب در صحنه ی باغ  ای دل عاشقان ! ای فسانه  ای زده نقش ها بر زمانه  ای که از چنگ خود باز کردی نغمه هیا همه جاودانه  بوسه ، بوسه ، لب عاشقان را در پس ابرهایم نهان دار  تا صدای مرا جز فرشته  نشنوند ایچ در آسمان ها  کس نخواند ز من این نوشته  جز به دل عاشق بی قراری اشک من ریز بر گونه ی او ناله ام در دل وی بیکن  روح گمنامم آنجا فرود آر  که بر اید از آنجای شیون آتش آشفته خیزد ز دل ها هان ! به پیش ای از این دره ی تنگ  که بهین خوابگاه شبان هاست  که کسی را نه راهی بر آن است  تا در اینجا که هر چیز تنهاست  بسراییم دلتنگ با هم

نوشته شده توسط عشق من پاک بود تو قدر ندونستی فقط خدا در دوشنبه سی و یکم تیر 1387 ساعت 8:13 | لینک ثابت |

چشمه ی کوچک

چشمه ی کوچک

گشت یکی چشمه ز سنگی جدا
 غلغله زن ، چهره نما ، تیز پا
گه به دهان بر زده کف چون صدف
گاه چو تیری که رود بر هدف
گفت : درین معرکه یکتا منم
تاج سر گلبن و صحرا منم
 چون بدوم ، سبزه در آغوش من
 بوسه زند بر سر و بر دوش من
چون بگشایم ز سر مو ، شکن
 ماه ببیند رخ خود را به من
 قطره ی باران ، که در افتد به خک
 زو بدمد بس کوهر تابنک
 در بر من ره چو به پایان برد
 از خجلی سر به گریبان برد
 ابر ، زمن حامل سرمایه شد
 باغ ،‌ز من صاحب پیرایه شد
 گل ، به همه رنگ و برازندگی
 می کند از پرتو من زندگی
در بن این پرده ی نیلوفری
کیست کند با چو منی همسری ؟
زین نمط آن مست شده از غرور
 رفت و ز مبدا چو کمی گشت دور
 دید یکی بحر خروشنده ای
 سهمگنی ، نادره جوشنده ای
 نعره بر آورده ، فلک کرده کر
دیده سیه کرده ،‌شده زهره در
 راست به مانند یکی زلزله
 داده تنش بر تن ساحل یله
 چشمه ی کوچک چو به آنجا رسید
 وان همه هنگامه ی دریا بدید
 خواست کزان ورطه قدم درکشد
 خویشتن از حادثه برتر کشد
 لیک چنان خیره و خاموش ماند
 کز همه شیرین سخنی گوش ماند
خلق همان چشمه ی جوشنده اند
 بیهوده در خویش هروشنده اند
 یک دو سه حرفی به لب آموخته
 خاطر بس بی گنهان سوخته
لیک اگر پرده ز خود بردرند
 یک قدم از مقدم خود بگذرند
 در خم هر پرده ی اسرار خویش
 نکته بسنجند فزون تر ز پیش
 چون که از این نیز فراتر شوند
 بی دل و بی قالب و بی سر شوند
 در نگرند این همه بیهوده بود
 معنی چندین دم فرسوده بود
 آنچه شنیدند ز خود یا ز غیر
 و آنچه بکردند ز شر و ز خیر
 بود کم ار مدت آن یا مدید
 عارضه ای بود که شد ناپدید
 و آنچه به جا مانده بهای دل است
کان همه افسانه ی بی حاصل است

نوشته شده توسط عشق من پاک بود تو قدر ندونستی فقط خدا در جمعه بیست و هشتم تیر 1387 ساعت 12:25 | لینک ثابت |

مفسده گل

 

مفسده ی گل

صبح چو انوار سرافکنده زد
گل به دم باد وزان خنده زد
 چهره برافروخت چو اختر به دشت
 وز در دل ها به فسون می گذشت
 ز آنچه به هر جای به غمزه ربود
 بار نخستین دل پروانه بود
 راه سپارنده ی بالا و پست
بست پر و بال و به گل بر نشست
گاه مکیدیش لب سرخ رنگ
گاه کشیدیش به بر تنگ تنگ
نیز گهی بی خود و بی سر شدی
 بال گشادی به هوا بر شدی
 در دل این حادثه ناگه به دشت
 سرزده زنبوری از آنجا گذشت
تیزپری ،‌ تندروی ،زرد چهر
باخته با گلشن تابنده مهر
 آمد و از ره بر گل جا کشید
 کار دو خواهنده به دعوا کشید
 زین به جدل خست پر و بال ها
 زان همه بسترد خط و خال ها
 تا که رسید از سر ره بلبلی
 سوختهای ، خسته ی روی گلی
 بر سر شاخی به ترنم نشست
 قصه ی دل را به سر نغمه بست
لیک رهی از همه ناخوانده بیش
 دید هیاهوی رقیبان خویش
یک دو نفس تیره و خاموش ماند
 خیره نگه کرد و همه گوش ماند
خنده ی بیهوده ی گل چون بدید
از دل سوزنده صفیری کشید
 جست ز شاخ و به هم آویختند
 چند تنه بر سر گل ریختند
 مدعیان کینه ور و گل پرست
 چرخ بدادند بی پا و دست
 تا ز سه دشمن یکی از جا گریخت
 و آن دگری را پر پر نقش ریخت
 و آن گل عاشق کش همواره مست
 بست لب از خنده و در هم شکست
 طالب مطلوب چو بسیار شد
 چند تنی کشته و بیمار شد
طالب مطلوب چو بسیار شد
چند تنی کشته و بیمار شد
 پس چو به تحقیق یکی بنگری
نیست جز این عاقبت دلبری
در خم این پرده ز بالا و پست
مفسده گر هست ز روی گل است
گل که سر رونق هر معرکه است
 مایه ی خونین دلی و مهلکه است
 کار گل این است و به ظاهر خوش است
 لیک به باطن دم آدم کش است
 گر به جهان صورت زیبا نبود
تلخی ایام ،‌ مهیا نبود

نوشته شده توسط عشق من پاک بود تو قدر ندونستی فقط خدا در پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387 ساعت 18:41 | لینک ثابت

ای شب

           

ای شب هان ای شب شوم وحشت انگیز تا چند زنی به جانم آتش ؟ یا چشم مرا ز جای برکن  یا پرده ز روی خود فروکش یا بازگذار تا بمیرم  کز دیدن روزگار سیرم  دیری ست که در زمانه ی دون  از دیده همیشه اشکبارم عمری به کدورت و الم رفت  تا باقی عمر چون سپارم  نه بخت بد مراست سامان  و ای شب ،‌نه توراست هیچ پایان  چندین چه کنی مرا ستیزه  بس نیست مرا غم زمانه ؟  دل می بری و قرار از من  هر لحظه به یک ره و فسانه  بس بس که شدی تو فتنه ای سخت  سرمایه ی درد و دشمن بخت  این قصه که می کنی تو با من  زین خوبتر ایچ قصه ایچ نیست خوبست ولیک باید از درد نالان شد و زار زار بگریست  بشکست دلم ز بی قراری  کوتاه کن این فسانه ،‌باری آنجا که ز شاخ گل فروریخت  آنجا که بکوفت باد بر در  و آنجا که بریخت آب مواج  تابید بر او مه منور  ای تیره شب دراز دانی  کانجا چه نهفته بد نهانی ؟ بودست دلی ز درد خونین  بودست رخی ز غم مکدر  بودست بسی سر پر امید  یاری که گرفته یار در بر  کو آنهمه بانگ و ناله ی زار  کو ناله ی عاشقان غمخوار ؟ در سایه ی آن درخت ها چیست  کز دیده ی عالمی نهان است ؟  عجز بشر است این فجایع یا آنکه حقیقت جهان است ؟  در سیر تو طاقتم بفرسود  زین منظره چیست عاقبت سود ؟  تو چیستی ای شب غم انگیز  در جست و جوی چه کاری آخر ؟ بس وقت گذشت و تو همانطور  استاده به شکل خوف آور  تاریخچه ی گذشتگانی  یا رازگشای مردگانی؟ تو اینه دار روزگاری یا در ره عشق پرده داری ؟  یا شدمن جان من شدستی ؟  ای شب بنه این شگفتکاری  بگذار مرا به حالت خویش  با جان فسرده و دل ریش بگذار فرو بگیرد دم خواب  کز هر طرفی همی وزد باد  وقتی ست خوش و زمانه خاموش مرغ سحری کشید فریاد  شد محو یکان یکان ستاره  تا چند کنم به تو نظاره ؟ بگذار بخواب اندر ایم  کز شومی گردش زمانه  یکدم کمتر به یاد آرم  و آزاد شوم ز هر فسانه  بگذار که چشم ها ببندد  کمتر به من این جهان بخندد

نوشته شده توسط عشق من پاک بود تو قدر ندونستی فقط خدا در پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387 ساعت 18:38 | لینک ثابت

قصه ی رنگ پریده ، خون سرد

                   

 

قصه ی رنگ پریده ، خون سرد

من ندانم با که گویم شرح درد
 قصه ی رنگ پریده ، خون سرد ؟
 هر که با من همره و پیمانه شد
 عاقبت شیدا دل و دیوانه شد
قصه ام عشاق را دلخون کند
 عاقبت ، خواننده را مجنون کند
 آتش عشق است و گیرد در کسی
 کاو ز سوز عشق ، می سوزد بسی
 قصه ای دارم من از یاران خویش
قصه ای از بخت و از دوران خویش
 یاد می اید مرکز کودکی
 همره من بوده همواره یکی
 قصه ای دارم از این همراه خود
 همره خوش ظاهر بدخواه خود
او مرا همراه بودی هر دمی
 سیرها می کردم اندر عالمی
 یک نگارستانم آمد در نظر
 اندرو هر گونه حس و زیب و فر
هر نگاری را جمالی خاص بود
 یک صفت ، یک غمزه و یک رنگ سود
 هر یکی محنت زدا ،‌خاطر نواز
 شیوه ی جلوه گری را کرده ساز
 هر یکی با یک کرشمه ،‌یک هنر
 هوش بردی و شکیبایی ز سر
 هر نگاری را به دست اندر کمند
 می کشیدی هر که افتادی به بند
 بهر ایشان عالمی گرد آمده
 محو گشته ، عاشق و حیرت زده
من که در این حلقه بودم بیقرار
 عاقبت کردم نگاری اختیار
مهر او به سرشت با بنیاد من
 کودکی شد محو ، بگذشت آن ز من
 رفت از من طاقت و صبر و قرار
 باز می جستم همیشه وصل یار
 هر کجا بودم ، به هر جا می شدم
بود آن همراه دیرین در پیم
من نمی دانستم این همراه کیست
 قصدش از همراهی در کار چیست ؟
 بس که دیدم نیکی و یاری او
 مار سازی و مددکاری او
 گفتم : ای غافل بباید جست او
 هر که باشد دوستار توست او
 شادی تو از مدد کاری اوست
 بازپرس از حال این دیرینه دوست
 گفتمش : ای نازنین یار نکو
 همرها ،‌تو چه کسی ؟ آخر بگو
 کیستی ؟ چه نام داری ؟ گفت : عشق
گفت : چونی ؟ حال تو چون است ؟ من
 گفتمش : روی تو بزداید محن
تو کجایی ؟ من خوشم ؟ گفتم : خوشی
 خوب صورت ، خوب سیرت ، دلکشی
 به به از کردار و رفتار خوشت
 به به از این جلوه های دلکشت
 بی تو یک لحظه نخواهم زندگی
 خیر بینی ، باش در پایندگی
 باز ای و ره نما ، در پیش رو
 که منم آماده و مفتون تو
در ره افتاد و من از دنبال وی
 شاد می رفتم بدی نی ، بیم نی
 در پی او سیرها کردم بسی
 از همه دور و نمی دیدیم کسی
 چون که در من سوز او تاثیر کرد
 عالمی در نزد من تغییر کرد
 عشق ، کاول صورتی نیکوی داشت
 بس بدی ها عاقبت در خوی داشت
 روز درد و روز نکامی رسید
 عشق خوش ظاهر مرا در غم کشید
 ناگهان دیدم خطا کردم ،‌خطا
 که بدو کردم ز خامی اقتفا
 آدم کم تجربه ظاهر پرست
 ز آفت و شر زمان هرگز نرست
 من ز خامی عشق را خوردم فریب
 که شدم از شادمانی بی نصیب
 در پشیمانی سر آمد روزگار
 یک شبی تنها بدم در کوهسار
 سر به زانوی تفکر برده پیش
 محو گشته در پریشانی خویش
 زار می نالیدم از خامی خود
 در نخستین درد و نکامی خود
 که : چرا بی تجربه ، بی معرفت
 بی تأمل ،‌بی خبر ،‌بی مشورت
 من که هیچ از خوی او نشناختم
 از چه آخر جانب او تاختم ؟
 دیدم از افسوس و ناله نیست سود
 درد را باید یکی چاره نمود
 چاره می جستم که تا گردم رها
 زان جهان درد وطوفان بلا
 سعی می کردم بهر جیله شود
 چاره ی این عشق بد پیله شود
 عشق کز اول مرا درحکم بود
س آنچه می گفتم بکن ،‌ آن می نمود
 من ندانستم چه شد کان روزگار
 اندک اندک برد از من اختیار
 هر چه کردم که از او گردم رها
 در نهان می گفت با من این ندا
 بایدت جویی همیشه وصل او
 که فکنده ست او تو را در جست و جو
 ترک آن زیبارخ فرخنده حال
 از محال است ، از محال است از محال
 گفتم : ای یار من شوریده سر
سوختم در محنت و درد و خطر
 در میان آتشم آورده ای
 این چه کار است ، اینکه با من کرده ای ؟
 چند داری جان من در بند ، چند ؟
 بگسل آخر از من بیچاره بند
 هر چه کردم لابه و افغان و داد
 گوش بست و چشم را بر هم نهاد
 یعنی : ای بیچاره باید سوختن
 نه به آزادی سرور اندوختن
 بایدت داری سر تسلیم پیش
 تا ز سوز من بسوزی جان خویش
 چون که دیدم سرنوشت خویش را
 تن بدادم تا بسوزم در بلا
 مبتلا را چیست چاره جز رضا
 چون نیابد راه دفع ابتلا ؟
 این سزای آن کسان خام را
 که نیندیشند هیچ انجام را
 سالها بگذشت و در بندم اسیر
 کو مرا یک یاوری ، کو دستگیر ؟
 می کشد هر لحظه ام در بند سخت
 او چه خواهد از من برگشته بخت ؟
 ای دریغا روزگارم شد سیاه
 آه از این عشق قوی پی آه ! آه
کودکی کو ! شادمانی ها چه شد ؟
 تازگی ها ، کامرانی ها چه شد ؟
 چه شد آن رنگ من و آن حال من
 محو شد آن اولین آمال من
 شد پریده ،‌رنگ من از رنج و درد
 این منم : رنگ پریده ،‌خون سرد
 عشقم آخر در جهان بدنام کرد
 آخرم رسوای خاص و عام کرد
 وه ! چه نیرنگ و چه افسون داشت او
 که مرا با جلوه مغتون داشت او
 عاقبت آواره ام کرد از دیار
 نه مرا غمخواری و نه هیچ یار
 می فزاید درد و آسوده نیم
 چیست این هنگامه ، آخر من کیم ؟
 که شده ماننده ی دیوانگان
 می روم شیدا سر و شیون کنان
 می روم هر جا ، به هر سو ، کو به کو
 خود نمی دانم چه دارم جست و جو
 سخت حیران می شوم در کار خود
که نمی دانم ره و رفتار خود
 خیره خیره گاه گریان می شوم
بی سبب گاهی گریزان می شوم
 زشت آمد در نظرها کار من
 خلق نفرت دارد از گفتار من
 دور گشتند از من آن یاران همه
 چه شدند ایشان ، چه شد آن همهمه ؟
 چه شد آن یاری که از یاران من
 خویش را خواندی ز جانبازان من ؟
 من شنیدم بود از آن انجمن
 که ملامت گو بدند و ضد من
 چه شد آن یار نکویی کز فا
 دم زدی پیوسته با من از وفا ؟
 گم شد از من ، گم شدم از یاد او
 ماند بر جا قصه ی بیداد او
 بی مروت یار من ، ای بی وفا
 بی سبب از من چرا گشتی جدا ؟
 بی مروت این جفاهایت چراست ؟
 یار ، آخر آن وفاهایت کجاست ؟
 چه شد آن یاری که با من داشتی
 دعوی یک باطنی و آشتی ؟
 چون مرا بیچاره و سرگشته دید
 اندک اندک آشنایی را برید
 دیدمش ، گفتم : منم نشناخت او
 بی تأمل روز من برتافت او
 دوستی این بود ز ابنای زمان
 مرحبا بر خوی یاران جهان
مرحبا بر پایداری های خلق
 دوستی خلق و یاری های خلق
 بس که دیدم جور از یاران خود
 وز سراسر مردم دوران خود
 من شدم : رنگ پریده ، خون سرد
 پس نشاید دوستی با خلق کرد
 وای بر حال من بدبخت!‌وای
کس به درد من مبادا مبتلای
 عشق با من گفت : از جا خیز ، هان
 خلق را از درد بدبختی رهان
 خواستم تا ره نمایم خلق را
 تا ز نکامی رهانم خلق را
 می نمودم راهشان ، رفتارشان
 منع می کردم من از پیکارشان
 خلق صاحب فهم صاحب معرفت
 عاقبت نشنید پندم ، عاقبت
جمله می گفتند او دیوانه است
گاه گفتند او پی افسانه است
خلقم آخر بس ملامت ها نمود
 سرزنش ها و حقارت ها نمود
 با چنین هدیه مرا پاداش کرد
 هدیه ،‌آری ، هدیه ای از رنج و درد
 که پریشانی من افزون نمود
 خیرخواهی را چنین پاداش بود
 عاقبت قدر مرا نشناختند
 بی سبب آزرده از خود ساختند
 بیشتر آن کس که دانا می نمود
 نفرتش از حق و حق آرنده بود
 آدمی نزدیک خود را کی شناخت
 دور را بشناخت ، سوی او بتاخت
 آن که کمتر قدر تو داند درست
 در میانخویش ونزدیکان توست
 الغرض ، این مردم حق ناشناس
 بس بدی کردند بیرون از قیاس
 هدیه ها دادند از درد و محن
 زان سراسر هدیه ی جانسوز ،‌من
 یادگاری ساختم با آه و درد
نام آن ، رنگ پریده ، خون سرد
 مرحبا بر عقل و بر کردار خلق
 مرحبا بر طینت و رفتار خلق
مرحبا بر آدم نیکو نهاد
 حیف از اویی که در عالم فتاد
 خوب پاداش مرا دادند ،‌خوب
 خوب داد عقل را دادند ، خوب
 هدیه این بود از خسان بی خرد
 هر سری یک نوع حق را می خرد
 نور حق پیداست ،‌ لیکن خلق کور
 کور را چه سود پیش چشم نور ؟
 ای دریفا از دل پر سوز من
 ای دریغا از من و از روز من
 که به غفلت قسمتی بگذشاتم
 خلق را حق جوی می پنداشتمن
 من چو آن شخصم که از بهر صدف
 کردم عمر خود به هر آبی تلف
 کمتر اندر قوم عقل پک هست
 خودپرست افزون بود از حق پرست
 خلق خصم حق و من ، خواهان حق
 سخت نفرت کردم از خصمان حق
 دور گردیدم از این قوم حسود
عاشق حق را جز این چاره چه بود ؟
عاشقم من بر لقای روی دوست
 سیر من هممواره ، هر دم ، سوی اوست
 پس چرا جویم محبت از کسی
 که تنفر دارد از خویم بسی؟
پس چرا گردم به گرد این خسان
 که رسد زایشان مرا هردم زیان ؟
 ای بسا شرا که باشد در بشر
 عاقل آن باشد که بگریزد ز شر
آفت و شر خسان را چاره ساز
 احتراز است ، احتراز است ، احتراز
 بنده ی تنهاییم تا زنده ام
 گوشه ای دور از همه جوینده ام
 می کشد جان را هوای روز یار
 از چه با غیر آورم سر روزگار ؟
 من ندارم یار زین دونان کسی
 سالها سر برده ام تنها بسی
 من یکی خونین دلم شوریده حال
 که شد آخر عشق جانم را وبال
سخت دارم عزلت و اندوه دوست
 گرچه دانم دشمن سخت من اوست
 من چنان گمنامم و تنهاستم
 گوییا یکباره ناپیداستم
کس نخوانده ست ایچ آثار مرا
 نه شنیده ست ایچ گفتار مرا
 اولین بار است اینک ، کانجمن
 ای می خواند از اندوه من
شرح عشق و شرح نکامی و درد
 قصه ی رنگ پریده ، خون سرد
 من از این دو نان شهرستان نیم
 خاطر پر درد کوهستانیم
 کز بدی بخت ،‌در شهر شما
 روزگاری رفت و هستم مبتلا
هر سری با عالم خاصی خوش است
 هر که را یک چیز خوب و دلکش است
 من خوشم با زندگی کوهیان
 چون که عادت دارم از صفلی بدان
 به به از آنجا که مأوای من است
وز سراسر مردم شهر ایمن است
 اندر او نه شوکتی ،‌ نه زینتی
نه تقید ،‌نه فریب و حیلتی
 به به از آن آتش شب های تار
 در کنار گوسفند و کوهسار
 به به از آن شورش و آن همهمه
که بیفتد گاهگاهی دررمه
بانگ چوپانان ، صدای های های
بانگ زنگ گوسفندان ، بانگ نای
 زندگی در شهر فرساید مرا
 صحبت شهری بیازارد مرا
 خوب دیدم شهر و کار اهل شهر
 گفته ها و روزگار اهل شهر
 صحبت شهری پر از عیب و ضر است
 پر ز تقلید و پر از کید و شر است
 شهر باشد منبع بس مفسده
بس بدی ، بس فتنه ها ، بس بیهده
 تا که این وضع است در پایندگی
نیست هرگز شهر جای زندگی
 زین تمدن خلق در هم اوفتاد
 آفرین بر وحشت اعصار باد
جان فدای مردم جنگل نشین
 آفرین بر ساده لوحان ،‌آفرین
 شهر درد و محنتم افزون نمود
 این هم از عشق است ، ای کاش او نبود
من هراسانم بسی از کار عشق
 هر چه دیدم ، دیدم از کردار عشق
 او مرا نفرت بداد از شهریان
 وای بر من ! کو دیار و خانمان ؟
 خانه ی من ،‌جنگل من ، کو، کجاست ؟.
 حالیا فرسنگ ها از من جداست
 بخت بد را بین چه با من می کند
س دورم از دیرینه مسکن می کند
 یک زمانم اندکی نگذاشت شاد
کس گرفتار چنین بختی مباد
 تازه دوران جوانی من است
 که جهانی خصم جانی من است
 هیچ کس جز من نباشد یار من
 یار نیکوطینت غمخوار من
 باطن من خوب یاری بود اگر
 این همه در وی نبودی شور و شر
 آخر ای من ، تو چه طالع داشتی
یک زمانت نیست با بخت آشتی ؟
 از چو تو شوریده آخر چیست سود
در زمانه کاش نقش تو نبود
 کیستی تو ! این سر پر شور چیست
 تو چه ها جویی درین دوران زیست ؟
 تو نداری تاب درد و سوختن
 باز داری قصد درد اندوختن ؟
 پس چو درد اندوختی ،‌ افغان کنی
خلق را زین حال خود حیران کنی
 چیست آخر! این چنین شیدا چرا؟
این همه خواهان درد و ماجرا
 چشم بگشای و به خود باز ای ، هان
 که تویی نیز از شمار زندگان
 دائما تنهایی و آوارگی
دائما نالیدن و بیچارگی
نیست ای غافل ! قرار زیستن
 حاصل عمر است شادی و خوشی
س نه پریشان حالی و محنت کشی
 اندکی آسوده شو ، بخرام شاد
 چند خواهی عمر را بر باد داد
 چند ! چند آخر مصیبت بردنا
 لحظه ای دیگر بباید رفتنا
 با چنین اوصاف و حالی که تو راست
 گر ملامت ها کند خلقت رواست
 ای ملامت گو بیا وقت است ،‌ وقت
 که ملامت دارد این شوریده بخت
 گرد ایید و تماشایش کنید
 خنده ها بر حال و روز او زنید
 او خرد گم کرده است و بی قرار
 ای سر شهری ، از او پرهیزدار
 رفت بیرون مصلحت از دست او
 مشنوی این گفته های پست او
 او نداند رسم چه ،‌ آداب چیست
 که چگونه بایدش با خلق زیست
 او نداند چیست این اوضاع شوم
 این مذاهب ، این سیاست ، وین رسوم
او نداند هیچ وضع گفت و گو
 چون که حق را باشد اندر جست و جو
 ای بسا کس را که حاجت شد روا
 بخت بد را ای بسا باشد دوا
 ای بسا بیچاره را کاندوه و درد
 گردش ایام کم کم محو کرد
 جز من شوریده را که چاره نیست
 بایدم تا زنده ام در درد زیست
عاشقم من ، عاشقم من ، عاشقم
 عاشقی را لازم اید درد و غم
 راست گویند این که : من دیوانه ام
 در پی اوهام یا افسانه ام
 زان که بر ضد جهان گویم سخن
 یا جهان دیوانه باشد یا که من
 بلکه از دیوانگان هم بدترم
زان که مردم دیگر و من دیگرم
 هر چه در عالم نظر می افکنم
 خویش را دذ شور و شر می افکنم
 جنبش دریا ،‌خروش آب ها
 پرتو مه ،‌طلعت مهتاب ها
 ریزش باران ، سکوت دره ها
 پرش و حیرانی شب پره ها
 ناله ی جغدان و تاریکی کوه
 های های آبشار باشکوه
بانگ مرغان و صدای بالشان
 چون که می اندیشم از احوالشان
 گوییا هستند با من در سخن
 رازها گویند پر درد و محن
 گوییا هر یک مرا زخمی زنند
گوییا هر یک مرا شیدا کنند
 من ندانم چیست در عالم نهان
 که مرا هرلحظه ای دارد زیان
 آخر این عالم همان ویرانه است
 که شما را مأمن است و خانه است
 پس چرا آرد شما را خرمی
 بهر من آرد همیشه مؤتمی ؟
 آه! عالم ،‌ آتشم هر دم زنی
بی سبب با من چه داری دشمنی
من چه کردم با تو آخر ، ای پلید
دشمنی بی سبب هرگز که دید
 چشم ، آخر چند در او بنگری
می نبینی تو مگر فتنه گری
 تیره شو ، ای چشم ، یا آسوده باش
 کاش تو با من نبودی ! کاش ! کاش
لیک ، ای عشق ، این همه از کار توست
سوزش من از ره و رفتار توست
 زندگی با تو سراسر ذلت است
غم ،‌همیشه غم ،‌ همیشه محنت است
 هر چه هست از غم بهم آمیخته است
 و آن سراسر بر سر من ریخته است
 درد عالم در سرم پنهان بود
در هر افغانم هزار افغان بود
نیست درد من ز نوع درد عام
این چنین دردی کجا گردد تمام ؟
 جان من فرسود از این اوهام فرد
 دیدی آخر عشق با جانم چه کرد ؟
 ای بسا شب ها کنار کوهسار
 من به تنهایی شدم نالان و زار
سوخته در عشق بی سامان خود
شکوه ها کردم همه از جان خود
 آخر از من ، جان چه می خواهی ؟ برو
دور شو از جانب من ! دور شو
 عشق را در خانه ات پرورده ای
 خود نمی دانی چه با خود کرده ای
قدرتش دادی و بینایی و زور
تا که در تو و لوله افکند و شور
گه ز خانه خواهدت بیرون کند
گه اسیر خلق پر افسون کند
گه تو را حیران کند در کار خویش
 گه مطیع و تابع رفتار خویش
 هر زمان رنگی بجوید ماجرا
بهر خود خصی بپروردی چرا ؟
 ذلت تو یکسره از کار اوست
 باز از خامی چرا خوانیش دوست ؟
 گر نگویی ترک این بد کیش را
خود ز سوز او بسوزی خویش را
 چون که دشمن گشت در خانه قوی
رو که در دم بایدت زانجا روی
بایدت فانی شدن در دست خویش
 نه به دست خصم بدکردار و کیش
 نیستم شایسته ی یاری تو
 می رسد بر من همه خواری تو
 رو به جایی کت به دنیایی خزند
 بس نوازش ها ،‌حمایت ها کنند
 چه شود گر تو رها سازی مرا
 رحم کن بر بیچارگان باشد روا
 کاش جان را عقل بود و هوش بود
 ترک این شوریده سرا را می نمود
 او شده چون سلسله بر گردنم
 وه ! چه ها باید که از وی بردنم
 چند باید باشم اندر سلسله
رفت طاقت ، رفت آخر حوصله
 من ز مرگ و زندگی ام بی نصیب
 تا که داد این عشق سوزانم فریب
 سوختم تا عشق پر سوز و فتن
 کرد دیگرگون من و بنیاد من
 سوختم تا دیده ی من باز کرد
 بر من بیچاره کشف راز کرد
 سوختم من ، سوختم من ، سوختم
کاش راه او نمی آموختم
 کی ز جمعیت گریزان می شدم
 کی به کار خویش حیران می شدم ؟
کی همیشه با خسانم جنگ بود
باطل و حق گر مرا یک رنگ بود ؟
 کی ز خصم حق مرا بودی زیان
 گر نبودی عشق حق در من عیان ؟
 آفت جان من آخر عشق شد
 علت سوزش سراسر عشق شد
هر چه کرد این عشق آتشپاره کرد
 عشق را بازیچه نتوان فرض کرد
 ای دریغا روزگار کودکی
 که نمی دیدم از این غم ها ، یکی
 فکر ساده ، درک کم ، اندوه کم
 شادمان با کودکان دم می زدم
ای خوشا آن روزگاران ،‌ای خوشا
 یاد باد آن روزگار دلگشا
گم شد آن ایام ، بگذشت آن زمان
 خود چه ماند در گذرگاه جهان ؟
بگذرد آب روان جویبار
 تازگی و طلعت روز بهار
گریه ی بیچاره ی شوریده حال
 خنده ی یاران و دوران وصال
 بگذرد ایام عشق و اشتیاق
سوز خاطر ،‌سوز جان ،‌درد فراق
شادمانی ها ، خوشی ها غنی
 وین تعصب ها و کین و دشمنی
 بگذرد درد گدایان ز احتیاج
 عهد را زین گونه بر گردد مزاج
 این چنین هرشادی و غم بگذرد
 جمله بگذشتند ، این هم بگذرد
 خواه آسان بگذرانم ، خواه سخت
بگذرد هم عمر این شوریده بخت
حال ،‌ بین مردگان و زندگان
قصه ام این است ،‌ ای ایندگان
قصه ی رنگ پریده آتشی ست
س در پی یک خاطر محنت کشی ست
 زینهار از خواندن این قصه ها
 که ندارد تاب سوزش جثه ها
 بیم آرید و بیندیشید ،‌هان
 ز آنچه از اندوهم آمد بر زبان
پند گیرید از من و از حال من
 پیروی خوش نیست از اعمال من
 بعد من آرید حال من به یاد
 آفرین بر غفلت جهال باد

نوشته شده توسط عشق من پاک بود تو قدر ندونستی فقط خدا در پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387 ساعت 18:34 | لینک ثابت

ای همه سیما ها

ای همه سیما ها  درسرای ما زمزمه ای درکوچه ما آوازی نیست شب گلدان پنجره ما را ربوده است پرده ما دروحشت نوسان خشکیده است اینجا ای همه لب ها لبخندی ابهام جان را پهنا می دهد پرتو فانوس ما در نیمه راه میان ما و شب هستی مرده است  ستون های مهتابی ما را پیچک اندیشه فرو بلعیده است  اینجا نقش گلیمی و آنجا نرده ای ما را از آستانه ما بدر برده است ای همه هوشیاران بر چه باغی در نگشودیم که عطر فریبی به تالار نهفته ما نریخت ؟  ای همه کودکی ها! بر چه سبزهای ندویدیم که شبنم اندوهی برمانفشاند غبار آلوده راهی از فسانه به خورشیدیم ای همه خستگان در کجا شهپر ما از سبکبالی پروانه نشان خواهد گرفت ؟ ستاره زهره از چاه افق برآمد  کنار نرده مهتابی ما کودکی بر پرتگاه وزش ها می گرید  در چه دیاری ایا اشک ما در مرز دیگر مهتابی خواهد چکید ؟ ای همه همسایه ها در خورشیدی دیگر خورشیدی دیگر  من سازم : بندی آوازم برگیرم بنوازم بر تارم زخمخ لا می زنن راه فنا می زن  من دودم می پیچم می لغزم نابودم  می سوزم می سوزم فانوس تمنایم گل کن تو مرا ودرآ  ایینه شدم از روشن و از سایه بری بودم دیو و پری آمد  دیو و پری بودم در بی خبری بودم قرآن بالای سرم بالش من انجیل بستر من تورات و زبر پوشم اوستا می بینم خواب بودایی در نیلوفر آب هر جا گلهای نیایش رست من چیدم دسته گلی دارم  محراب تو دور از دست : او بالا من در پست  خوشبو سخنم نی ؟ باد بیا می بردم بیتوشه شدم در کوه کجا گل چیدم گل خوردم  در رگ ها همهمه ای دارم از چشمه خود آبم زن آبم زن  و به من یک قطره گوارا کن شورم را زیبا کن  باد انگیز درهای سخن بشکن جاپای صدا می روب هم دود چرا می بر هم موج من و ما و شما می بر ز شبنم تا لاله بیرنگی پل بنشان زین رویا در چشمم گل بنشان گل بنشان

نوشته شده توسط عشق من پاک بود تو قدر ندونستی فقط خدا در چهارشنبه بیست و ششم تیر 1387 ساعت 23:56 | لینک ثابت

سلام این عکس خودم هستم.بچه گیهای خودم

                    

    

سلام.

ممنونم از همه بزگوارا که تشریف میارن به وبم ومنو مورد محبت خودشون

قرار میدن

دست همتونو می بوسم منت میگذارم وباز هم ازتون بخاطر حضورتون

 صمیمانه نهایت تشکر وقدردانی رو دارم

بله این عکس خودم وعکس بچه گیهام هستش

دوراطرافیان من ودوستانم میگن تو حرکاتت مثل جواد رضویان هستش گرچه

 بر خلاف این هستش چون بسیار بنده انسان آرامی هستم ولی گرچه

 دوستان محبت دارنخب اینطوری هستش

 

براتون آرزوی موفقیت رو از خداوند مهربان دارم

 

راستی اسم اصلی بنده علی هستش

 

نوشته شده توسط عشق من پاک بود تو قدر ندونستی فقط خدا در چهارشنبه بیست و ششم تیر 1387 ساعت 10:42 | لینک ثابت |

خوابی در هیاهو

       

خوابی در هیاهو

 آبی بلند را می اندیشم و هیاهوی سبز پایین را 
 ترسان از سایه خویش به نی زار آمده ام
تهی بالا نی ترساند و خنجر برگ ها به روان فرو می رود
 دشمنی کو تا مرا از من بر کند ؟
 نفرین به زیست : تپش کور
دچار بودن گشتم و شبیخونی بود نفرین
هستی مرا بر چین ای ندانم چه خدایی موهوم
نیزه من مرمر بس تا را شکافت
و چه سود که این غم را نتواند سینه درید
نفرین به زیست دلهره شیرین
نیزه ام یار بیراهه های خطرر را تن می شکنم
صدای شکست در تهی حادثه می پیچد نی ها به هم می ساید
ترنم سبز می کشافد
نگاه زنی چون خوابی گوارا به چشمانم می نشیند
ترس بی سلاح مرا از پا می فکند
من نیزه دار کهن آتش می شوم
 او شمن زیبا شبنم نوازش می افشاند
 دستم را می گیرد
و ما دو مردم روزگاران کهن می گذریم
به نی ها تن می ساییم و به لالایی سبزشان گهواره روان را نوسان می دهیم
 آبی بلند خلوت ما را می آراید

نوشته شده توسط عشق من پاک بود تو قدر ندونستی فقط خدا در چهارشنبه بیست و ششم تیر 1387 ساعت 10:23 | لینک ثابت

بیراهه ای در آفتاب

        

بیراهه ای در آفتاب  ای کرانه ما خنده گلی در خواب دست پارو زن ما را بسته است در پی صبحی بی خورشیدیم با هجوم گل ها چه کنیم ؟ جویای شبانه نابیم با شبیخون روزن ها چه کنیم  آن سوی باغ دست ما به میوه بالا نرسید  وزیدیم و دریچه به ایینه گشود  به درون شدیم و شبستان ما را نشناخت به خک افتادیم و چهره ما نقش او به زمین نهاد  تاریکی محراب کنده ماست سقف از ما لبریز دیوار از ما ایوان از ما از لبخند تا سردی سنگ خاموشی غم  از کودکی ما تاین نسیم شکوفه باران فریب برگردیم که میان ما و گلبرگ گرداب شکفتن است موج برون به صخره ما نمی رسد ما جدا افتاده ایم و ستارههمدردی از شب هستی سر می زند ما می رویم و ایا در پی ما یادی از درها خواهد گذشت؟ ما می گذریم و ایا غمی بر جای ما در سایه ها خواهد نشست ؟  برویم از سایه نی شاید جایی ساقه آخرین گل برتر را در سبد ما افکند

نوشته شده توسط عشق من پاک بود تو قدر ندونستی فقط خدا در یکشنبه بیست و سوم تیر 1387 ساعت 18:39 | لینک ثابت |

موج نوازشی ای گرداب

موج نوازشی ای گرداب کوهساران مرا پر کن ای طنین فراموشی  نفرین به زیبایی آب تاریک خروشان که هست مرا  فرو پیچد و برد  تو ناگهان زیبا هستی اندامت گردابی است   موج تو اقلیم مرا گرفت ترا یافتم اسمان ها را پی بردم ترا یافتم درها را گشودم شاخه ها را خواندم   افتاده باد آن برگ که به آهنگ وزش هایت نلرزد مژگان تو لرزید رویا درهم شد   تپیدی :‌ شیره گل بگردش آمد   بیدار شدی : جهان سر بر داشت جوی از جا جهید  براه افتادی : سیم جاده غرق نوا شد  در کف تست رشته دگرگونی از بیم زیبایی می گریزم و چه بیهوده : فضا را گرفتهای یادت جهان را پر غم می کند و فراموشی کیمیاست در غم گداختم ای بزرگ ای تابان سر بر زن شب زیست را در هم ریز ستاره دیگر خک جلوه ای ای برون از دید از بیکران تو می ترسم ای دوست موج نوازشی

نوشته شده توسط عشق من پاک بود تو قدر ندونستی فقط خدا در شنبه بیست و دوم تیر 1387 ساعت 9:31 | لینک ثابت |

نزدیک ای

 

نزدیک ای بام را بر افکن و بتاب که خرمن تیرگی اینجاست بشتاب درها را بشکن وهم را دو نیمه کن که منم هسته این بار سیاه  اندوه مرا بچین که رسیده است دیری است که خویش را رنجانده ایم وروشن آشتی بسته است مرا بدان سو بر به صخره برتر من رسان که جدا مانده ام  به سرچشمه ناب هایم بردی نگین آرامش گم کردم و گریه سر دادم  فرسوده راهم چادری کو میان شعلهو باد دور از همهمه خوابستان ؟ و مبادا ترس آشفته شود که آبشخور جاندار من است  و مبادا غم فروریزد که بلند آسمانه ریبای من است صدا بزن تا هستی بپا خیزد گل رنگ بازد پرنده هوای فراموشی کند  ترا دیدم از تنگنای زمان جستم ترا دیدم شور عدم در من گرفت و بیندیش که سودایی مرگم کنار تو زنبق سیرابم  دوست من هستی ترس انگیز است به صخره من ریز مرا در خود بسای که پوشیده از خزه نامم بروی که تری تو چهره خواب اندود مرا خوش است  غوغای چشم و ستاره فرو نشست بمان تا شنوده آسمان ها شویم  بدرآ بی خدایی مرا بیاگن محراب بی آغازم شو نزدیک ای تا من سراسر من شوم

نوشته شده توسط عشق من پاک بود تو قدر ندونستی فقط خدا در جمعه بیست و یکم تیر 1387 ساعت 10:23 | لینک ثابت |

گردش سایه ها

گردش سایه ها

انجیر کهن سر زندگی اش رامی گسترد
زمین باران را صدا می زند
گردش ماهی آب را می شیارد
باد میگذرد چلچله می چرخد و نگاه من کم می شود
ماهی زنجیری آب است و من زنجیری رنج
نگاهت خک شدنی لبخندت پلاسیدنی است
سایه را بر تو فرو افکنده ام تا بت من شوی
نزدیک تو می ایم بوی بیابان می شنوم : به تو می رسم تنها می شوم
کنار توتنهاتر شدهام
 از تو تا اوج تو زندگی من گسترده است
 از من تا من تو گسترده ای
با تو بر خوردم به راز پرستش پیوستم
 از تو براه افتادم به جلوه رنج رسیدم
 و با اینهمه ای شفاف
با این همهای شگرف
 مرا راهی از تو بدر نیست
زمین باران را صدا می زند من ترا
پیکرت را زنجیری دستانم می سازم تا زمان را زندانی کنم
باد می دود و خکسترش تلاشم را می برد
چلچله می چرخد گردش ماهی آب را می شیارد فواره می جهد :‌ لحظه من پر می شود

نوشته شده توسط عشق من پاک بود تو قدر ندونستی فقط خدا در جمعه بیست و یکم تیر 1387 ساعت 10:21 | لینک ثابت |

راه واره

      

 

راه واره

 دریا کنار از صدفهای تهی پوشیده است
 جویندگان مروارید به کرانه های دیگر رفته اند
پوچی جست و جو بر ماسه ها نقش است
 صدا نیست دریا پریان مدهوشند آب از نفس افتاده است
لحظه من در راه است و امشب بشنوید از من
امشب آب اسطوره ای را به خک ارمغان خواهد کرد
 امشب سری از تیرگی انتظار بدر خواهد آمد
امشب لبخندی به فراتر ها خواهد ریخت
 بی هیچ صدا زورقی تابان شب آب ها را خواهد شکافت
زورق ران توانا که سایه اش بر ر فت و آمد من افتاده است
که چشمانش گام مرا روشن می کند
که دستانش تردید مرا می شکند
پاروزنان از آن سوی هراس من خواهد رسید
 گریان به پیشبازش خواهم شتافت
در پرتو یکرنگی مروارید بزرگ را در کف من خواهد نهاد

نوشته شده توسط عشق من پاک بود تو قدر ندونستی فقط خدا در دوشنبه هفدهم تیر 1387 ساعت 17:18 | لینک ثابت |